Pino-on-tour

De laatste fietsdag is aangebroken! Alles gebeurt dan ook in een lekker treuzelend tempo. We nemen ruim de tijd voor het ontbijt en ook het fietstempo ligt lager. De route gaat over de grote weg en wij proberen via een doorsteekpaadje over het land bij het fietspad langs de rivier te komen. Dat lukt, maar na een paar honderd kunnen we niet verder. Het bruggetje is afgesloten vanwege een paar losliggende planken. Gevaar! Moeten we weer terug en toch over de grote weg. Als we het bruggetje voorbij zijn, lukt het ons wel op het fietspad te komen. Na een paar kilometer houdt het fietspad op en gaan we over de grote weg verder. Deze is weliswaar niet druk. Vanaf Pontaserchio rijden we in een rechte lijn op Pisa af. Recht voor ons geen bergen meer. Aan de lucht kunnen we zien dat ergens daar voor ons ook de zee moet liggen. Plotseling zien we in de verte een eerste glimp van de toren van Pisa! Maar hij staat hartstikke recht, zo lijkt het van veraf.....? De eindstreep komt nu heel di...

We hebben de meest beroerde nacht gehad. Allemaal zijn we bijna de hele nacht wakker geweest. We konden de slaap niet vatten. Het was warm, geen airco en het ergste waren de muggen. We hebben hele gevechten geleverd. Platgeslagen muggen op de muren en in je bed liggen met alleen het puntje van je neus nog onder het laken uitstekend. Zzzzzzzzzzzoemmmmmmm, gek word je ervan. Als we halverwege de nacht uit het raam hangen, spelen de poesjes beneden in het gras. Kennelijk willen die niet hun ogen dichtdoen. Hoe lang duurt de nacht nog pappie?, vraagt Daan. Kom, we gaan op pad zegt Anique. Op pad? Het is 6.00 uur! Uiteindelijk komt ook aan een lange nacht een eind en is het licht geworden. De eigenaar en het personeel van het huis komen langzaam op gang. Tussen 9.00 en 10.00 uur zou het ontbijt toch zijn? Pas precies om 9.00 uur komt er iets van leven in de brouwerij. We ontbijten iets en checken uit. De man des zit op zijn praatstoel. Hij vertelt over zijn wijnen en geeft tips waar we...

Buiten in de tuin op het terras naast het grasveld dat er een bomen- en plantenkwekerwaardig bij ligt, nuttigen we het ontbijt. De terreinknecht is al bezig met maaien. Zoals we eerder ervaren hebben, hoort geluid erbij om in alle rust te ontwaken. Ook de Italiaanse arbeiders proberen de hitte voor te zijn. We laten Pistoia achter ons, terwijl we de vele soorten bomen en planten eens goed kunnen bekijken. Ze houden er hier van om de bomen in allerlei vormen te snoeien. Conifeerachtige bomen die zich rondom de stam omhoog slingeren of in drie of vier bolletjes boven elkaar zijn verdeeld. Ook concrete vormen als een ruiter te paard, een T-rex, een diplodocus, een giraffe, dolfijnen, maken ze haarfijn. Het is helaas niet zo eenvoudig om zo'n boompje op de fiets mee te neme. Het irrigatiesysteem is zeer ingenieus uitgedacht. Vanuit een waterreservoir wordt het water via een groot netwerk van slangen verdeeld oer de planten en bomen die elk een eigen pot hebben met een paar kleine wa...

Vandaag een relatief kort ritje, zeker in vergeljking met gisteren. Rustig ontbijten en uitchecken. Het is al een levendige bedoeling op straat. We rijden de hoofdweg op en komen langs het kuurbad, het lijkt wel wat vergane glorie. Na de afdaling van gisteren tot 350 m hoogte moeten we vandaag nog een keer klimmen naar 760 m hoogte. De klim is echter geleidelijk en vindt plaats over een afstand van 26 km. Het is een prettige klim en goed te doen. Eenmaal van de hoofweg afgeslagen rijden we op een veel minder drukke weg langs de bergwanden, die aan deze zijde volbegroeid en groen zijn, door een vallei. De spoorlijn kronkelt onder ons. We komen de nodige wielrenners tegen die ons weer luidkeels begroeten en wij hen. In Le Piastre bereiken we de top en doen we de helmen op. Intussen zij we Toscane binnengereden, de laatste provincie die we deze reis aandoen. Tijdens de afdaling, waarbij we ongelofelijk hard moeten remmen om de bochten niet uit te schieten - een deel gaat zelfs met...

Tsja, hoe hebben we deze dag beleefd? Als we opstaan weten we dat we vandaag een lange en zware tocht voor de boeg hebben. Wat staat erop het program? Modena ligt op 50 m boven zeeniveau. De eerste 14 km tot Spilamberto gaat het redelijk vlak. Daarna gaan we de Povlakte verlaten en stijgt het licht tot op 20 km in Vignola. Een tussenstop bij een supermarkt om goed te eten en te drinken, want het serieuze werk gaat nu beginnen. Onder de wederom gloeiend hete zon moeten we flink in de stijgbeugels om te klimmen naar uiteindelijk 902 m hoogte!! We zetten het verstand op nul en gaan in rustig tempo naar boven. Als het moet, hebben we de hele dag. De hotelkamer loopt niet weg. We hebben een grote voorraad water en ice tea bij ons. De klim van 14 km naar het plaatsje Zocca is een hele opgaaf. We komen twee Belgen tegen die in de schaduw op de vangrail zitten uit te rusten. A mai wat is het heet! Anique gooit het over een andere boeg en probeert een lift te regelen. Er komen genoeg pic...

Het was een rumoerige nacht, althans voor Daan en mij, want wij deelden de extra kamer op een andere verdieping, waarbij wij geen airco hadden maar wel een ventilator en dus het raam open hadden staan. 's Nachts ging er af en toe een scooter en een auto voorbij -misschien toch uitgaansleven dat wij niet ontdekt hebben? ;-) - en om 6.00 uur vinden ze het hier nodig om de glasbakken te legen met het nodige kabaal. Om 7.55 uur rijden we over de hobbelige, met grote kiezelstenen ingelegde straten en door de zuidelijk stadspoort het stadje uit om in alle rust door de akkerlanden te toeren. Het heeft in dit gebied kennelijk lang niet geregend, want grote velden maïs staan er geel verdord bij en de irrigatie is, hoewel de boeren wel zo goed mogelijk proberen te sproeien, in sommige delen wel een probleem. Verder zien we hier bloemenkwekerijen, meloenen, pompoenen, peren (hele mooie), tomaten, druiven (voor de wijn), aardappelen, sla, kool. Ook kaasfabrieken met een weeïge kaaslucht gaa...

De wekker gaat weer vroeg. 6.30 uur. Tim en Daan hebben wat meer moeite om uit hun lekkere bedje te komen. Gisteravond natuurlijk Olympische Spelen gekeken. Tim komt als eerst van de twee zijn nieuwsgierige neus om de hoek steken. Daan denkt, straks..... Het bijgebouwtje dient als ontbijtzaal. Er staan, naar Italiaanse gewoonte, de nodige zoetigheden. Muffins, croissantjes met fruitvulling, taart, jam en honing gemaakt van vruchten van het eigen land en......versgeperste perzikensap. Hier kan geen pak uit de supermarkt aan tippen, wat gaat daar de echte perzikensmaak in verloren. Om 8.00 uur op de fiets. Pizzighettone, een met oude met stadswallen (voor zover ze nog overeind staan) ommuurde stad, is de eerste pitstop. Op een bankje eten en drinken we wat. Zonde, een groot aantal van de gisteren geplukte perziken blijken niet goed. We gooien ze maar overboord. Vanaf Pizzi (voor vrienden) volgen we het fietspad langs de rivier de Adda. Dit was eerst niet de bedoeling, maar het fiets...

Het vermoeden bestaat dat het weer eens een warme dag gaat worden. In het democratisch besluitvormingsproces heeft Anique "gewonnen" en hebben we voor het eerst deze vakantie de wekker gezet, en wel om 6.30 uur. Het hotelpersoneel is zo aardig geweest om vier doggy bags met ons ontbijt voor de deur te zetten. Croissantje, flesje perzikensap, beschuitjes, jam, chocopasta. Om half acht vertrekken we in de hoop de hitte zoveel mogelijk voor te blijven. Om bij de track te komen kunnen we of een paar kilometer terugfietsen om aan de overkant van de rivier de Adda de route zuidwaarts te rijden of het eerste stuk van 9 km een wat drukkere weg te nemen en de track verderop op te pikken. We kiezen voor het laatste, het woord "terug" zit nog niet zo goed opgenomen in ons vocabulaire. Vanaf Brivio kunnen we de Adda gaan volgen. Tijdens het nuttigen van ons ontbijtje   komt een Italiaan op de bepakte fiets op ons af. Een paar dagen geleden was hij met de auto in St. Moritz...

In de veronderstelling dat we vandaag maar iets van 16 km hoeven te fietsen, slapen we uit. We klimmen ons straatje uit en stappen op de fiets. Mensen, val vooral niet om. Wat komt daar nu aan? Bijna alle toeristen hier verplaatsen zich in hun auto en men verwacht hier geen tandems voorbij te zien komen. Met een pittige beklimming gedurende ongeveer 2 km laten we Bellagio achter ons en rijden we richting Lecco. Het meer van Como heeft zijn naam gewijzigd in het meer van Lecco. Het is zondag en veel Italianen hebben zich met hun hele hebben en houwen geïnstalleerd op de kleine strandjes langs het meer. De BBQ's gloeien alle op volle kracht en de rook wappert in dikke slierten over de weg. Ook de Indiase gemeenschap is in groten getale aanwezig en maakt muziek en dans. De auto's staan op alle mogelijke plekken kris kras geparkeerd. Toch ziet de polici locale kans om een aantal bekeuringen uit te schrijven. We passeren een paar campings en zijn blij hier niet te hoeven b...

We krijgen een reuzenontbijt voorgeschoteld. Zo uitgebreid hebben we het nog niet gehad. Alle lekkernijtjes worden uitgeprobeerd (vooral door Tim). Het is wel heel comfortabel om vanuit een hotel te vertrekken. Rustig checken we uit en laden we de fietsen op. De dame van het hotel geeft ons nog wat eten voor onderweg mee. Ook de bidons worden met vers water gevuld. Grazie mille! We hoeven vandaag niet zo ver te fietsen, ongeveer 45 km is de inschatting, en we doen het daarom kalmpjes aan. Als we niet snel hoeven, passen we ons tempo aan tot relaxtempo. We zoeken over een klein weggetje onze weg naar de track en fietsen door de vallei die ook nog moet ontwaken en actief worden. Alleen het geronk va een helikopter met een waterzak of zoiets onder zich, laat van zich horen. Hoewel ons routeboekje aangeeft een grotere weg te volgen, zien wij kans om een klein weggetje annex fietspad (route nr. 6) te nemen, zodat we van nagenoeg elk verkeer verwijderd zijn. Dit staat dus niet in de o...

We hebben heerlijk geslapen en genieten van het uitgebreide ontbijt. Deze privé B & B "Piz Beverin" is een absolute aanrader. ;-) Om 11.30 uur pakken we de rein naar St. Moritz. De fietsen passen gemakkelijk in de speciale fietswagon. Het is een prachtige tocht over viaducten en door tunnels. Watervallen en het mooie berglandschap trekken aan ons voorbij. Net als de vele wandelaars die we in dit gebied zien. Door de vele keertunnels weet je gewoon niet meer waar je bent. Volkomen gedesoriënteerd kom je de tunnels uit en zie je andere delen van de spoorlijn onder je. De rit duurt anderhalf uur en is los van het gemak meer dan de moeite waard. Boven aangekomen spenderen we onze laatste franken aan een goede lunch. Door het raam zien we de meest dure auto's voorbij rijden: het mondaine leven van St. Moritz. Vanaf St. Moritz rijden we 15 km over de drukke weg, zeker de stadsbussen rijden als gekken, naar Maloja vanwaar de extreem gave afaling begint. Alle remmen ...

Vandaag de laatste dag dat we de tent mee hebben. Vanaf vandaag kamperen we niet meer. Op het Italiaanse traject zijn deels weinig campings, dure campings en campings op toppen van bergen. We hebben voor de komende dagen daarom van tevoren hotelletjes geboekt, agriturismo, bij de monniken, waar het ook maar zijn mogen. We zien wel weer waar we belanden. Via de Coop waar we de noodzakelijke boodschapjes doen en langs de tentoongestelde kunstwerken in de groenvoorziening in Bad Ragaz zetten we koers naar Thusis. Qua kilometers niet een al te lange tocht. Al snel zijn we in Landquart. Daan wijst direct bij de afrit van de snelweg die we onderdoor kruisen en de rotonde dat hij dit herkent. Hier komen wij altijd langs als wij de Vereinatrein op onze wintersportreis nemen. Via een vaag parkeerplaatsje waar we rechtsachter een uitgangetje vinden naar een spoorbrug en langs de Zwitserse industrie en de spoorlijn (deels door het bos) rijden we richting Chur, de oudste stad van Zwitserl...