Pino-on-tour

We zijn vroeg wakker en zitten al om kwart voor negen op de fiets. Zo is de kans het grootst dat de Bodenseeradweg nog enigszins goed begaanbaar is en zich geen files voordoen. Het is inderdaad heerlijk vlak en het trapt lekker weg. In no time zitten we op 20 km. Doel is vandaag zo ver mogelijk te komen. Langs het kleine vliegveld van St. Gallen door naar St. Margrethen. We blijven nog even in Zwitserland en de Rijnoever volgen, over zowel verharde als onverharde wegen. Het is vandaag 1 augustus, de nationale feestdag ter viering van de dag waarop Zwitserland werd gesticht. De rode vlag met het witte kruis hangt in groten getale fier aan stokken, uit huizen en in tuinen. De Zwitsers zijn een trots volk. Het is een prachtige route. Zowel fietstechnisch als het uitzicht. De Alpen omringen ons al en we zien op sommige bergtoppen de eeuwige sneeuw liggen. Werkelijk prachtig en adembenemend. Dan te bedenken dat we 's winters op weg naar of vanaf de wintersport op enkele kilometers...

Zon, warm. We zetten de tarp voor wat schaduw. We huren voor 3,5 uur een tweepersoons kano. Eerst ga ik met Daan kanoën en spreken we met Tim en Anique af dat we elkaar zien in het restaurantje verderop. Ongeveer een kilometer kanoën volgens de verhuurder. Bij dat bruine huisje links. Daan en ik weten dus niet precies waar het restaurantje moet zitten en we verkennen de oever. Er is wel een campingachtig gebeuren, maar dat zal ie vast niet bedoelen. We varen even iets terug en leggen de kano aan wal bij een soort parkachtige tuin met een gebouwtje erachter dat wel eens het restaurant zou kunnen zijn. Nog geen Tim of Anique te zien. Als Daan en ik een tiental meters voet aan wal hebben gezet en door het parkje lopen komen er opeens, vanuit het niets, twee dreigend grommende en blaffende rotweilers aangerend. Verder is er niemand te zien. Ik denk dat we in een verkeerde tuin zijn beland en ons nu moeten ontdoen van twee, niet al te vriendelijke waakhonden. Daan houdt mi...

We staan op en hangen de was die nog niet helemaal droog is verder te drogen. Het is een beetje mistig maar het gaat weer een warme dag worden dus die mist zal wel snel optrekken. We hoeven niet helemaal de weg naar boven door het centrum van Andelfingen te nemen maar kunnen direct na de oude houten brug linksaf langs de Thur gaan fietsen om verderop weer op de officiële route te komen. Over rustige weggetjes en door kleine dorpjes/gehuchtjes verslinden we de eerste kilometers. Het gaat goed, maar opeens horen we een steeds terugkerend geluid bij mijn achterband, alsof je door een stuk plaksel bent gereden en er één plek steeds blijft plakken aan de grond. Na een paar kilometer gaan we toch eens goed kijken. En wat blijkt? Er zit een scheur in mijn achterband en de binnenband puilt een beetje uit. Een nieuwe buitenband hebben we niet mee, dus we zullen een fietsenmaker moeten opzoeken. De eerste grotere stad is Frauenfeld, ongeveer 15 kilometer verderop. Doorfietsen maar en hopen ...

We dachten erover een hele rustdag te houden hier, maar het weer is niet fantastisch. Beetje druilerig en het nodigt niet echt uit om hier een dag rond te hangen. Het alternatief is een halve rustdag. We hadden gisteren goed inkopen gedaan, anticiperend op een hele rustdag, dus we hebben genoeg te nassen. We beginnen met een ontbijt met eieren met spek, gebakken op ons brandertje. Jus d'orange en koffie erbij. Om 10.00 uur is de minigolfbaan open en na dat we alles opgebroken hebben, gaan we daarheen. Tim en Daan zijn niet te houden. We spelen uitgebreid de 18 holes. Om 12.30 uur zin we klaar en stappen we op de fiets om toch nog een ritje te gaan maken. Het overtollige sprite en bier (zonde!) gooien we in de prullenbak. Dit is echt te zwaar om een hele etappe mee te zeulen. In Koblenz steken we de Rijn weer over naar Zwitserland. Onderweg komen we door dorpjes waar de Zwitserse folkore gestalte wordt gegeven. Dorpsfeestjes met orkestjes in klederdracht. Gezellig! We bewe...

Terwijl een groep Zwitsers die met de kano de Rijn afzakken, vertrekken richting Basel, breken wij op om ook verder te gaan. Tim en Daan voeren het overgebleven brood aan de eendjes. Kwekker komt zelfs het stukje brood uit de hand eten. We moeten zeggen dat de route tot nu toe weinig inspirerend is. Vaak door natuurlijke noodzaak, fietsen wij op een rustiger weggetje , met verder af of dichterbij de grotere weg, met ook in de buurt de spoorlijn en de rivier. Alles moet zich door het dal persen. Maar dit komt de schoonheid niet altijd ten goede. Weinig Heidi und Peter taferelen. We komen nu wat stellen en families tegen die het traject Basel - Florence fietsen. Van Rheinfelden rijden we langs de Rijn naar Laufenburg. Een erg leuk stadje met een oude stadskern die bestaat uit klein, steile, kronkelige straatjes. De ene kant van de stad ligt in Zwitserland en de brug over zijn we in het Duitse deel. Klimmend en dalend gaan over de Duitse kant van de Rijnoever verder. Donkere wolk...

Het kan altijd erger. De klokken in Rouffach beginnen zelfs al om 6.45 uur te luiden. WAKKER WORDEN, lijken ze te schreeuwen. Op zich niet erg als je weet dat het weer een hete dag gaat worden. Vanmiddag als we FC Basel voorbij rijden, zien we 40 graden (!) op de thermometer langs de weg staan. Er staat wel weer meer wind die voor enige verkoeling zorgt, maar als de wind ontbreekt is het zoeken naar een plek in de schaduw. We laten Rouffach achter ons via stille, smalle weggetjes met vaak aan weerszijden maïsvelden. In de afgelopen weken is het maïs al goed gegroeid. Net zoals het Tim het gisteren verwoordde bij de wijnranken: "de druifjes zijn al goed op weg." Het eerste stuk langs een vlakke weg, waarbij de Vogezen achter ons steeds kleiner worden. Kijk, daar komen we vandaan, denken we als we achterom kijken. Maïs, maïs en nog eens maïs, ook velden met zonnebloemen. De boeren zijn met grote "apparaten met armen" druk aan het irrigere...

Om 7.00 uur worden we plotsklaps bruut wakker gemaakt door hevig klokgelui het aangrenzende klooster of de kerk erachter, dat kunnen we niet goed ontdekken. Een kwartier later wordt dit nog eens dunnetjes over gedaan en we leggen Tim en Daan uit da dit nog niets is vergeleken bij een hoel in Zuidoost-Azië dat vaak een millimeter naast de luidspreker van een moskee staat. Om 9.00 uur zitten we al op de fiets. Dat loopt gesmeerd. Het moet wel want het belooft weer een winstille, hete dag te worden. Het is eerste stuk is glooiend, maar we weten uit betrouwbare familiebron datde beste banketbakker va de Elzas in Barr moet zitten. Deze hebben we snel gevonden en we bestellen inderdaad overheerlijk gebak en ijs met koffie en fris. Tijdens het smikkelen, besluiten we, vanwege de zengende hitte, te kijken of we een stuk de trein kunnen pakken naar Colmar of zelfs naar Rouffach. We rekenen af en fietsen naar het station. We spreken met de chef de service en het blijkt dat de eerstvolg...

Het is een vochtige nacht geweest. Geen regen, maar vochtig van de dauw. Als alles goed en wel op de fiets zit, komen we erachter dat mijn achterband compleet plat staat. Hoe kan dat nou weer? Een paar dagen al zonder problemen op gefietst en nu nadat je de fiets als het ware met harde banden hebt weggezet, na een rustdag helemaal leeg. Zal het ventiel er door de hitte uit zijn gesprongen, het zit op zijn plaats, dus twijfelachtig. Nou ja, de band maar weer oppompen met het handpompje en het laatste beetje met de grote fietspomp die we van een Baarnse die hier ook op de camping staat, lenen. Op hoop van zegen! Na een uitgebreid afscheid van de familie uit het Brabantse Erp (dank voor de gezelligheid en de koffie!!), verlaten we de camping, draaien het fietspad langs het kanaal rechts op en zwaaien nog eens naar de anderen. We rijden lekker vlak langs het kanaal in een stug tempo, gemiddeld 23-25 km/u. In het eerstvolgende plaatsje, Lutzelbourg, doen we de Coop aan en slaan de nodige...

Twee dingen die we vandaag willen doen: 1) de botenlift zien en 2) rodelen (dit laatste willen vooral de kleine én grote kinderen!). Beide liggen dicht bij elkaar, dus dit valt goed te combineren. Niet zittend op de fiets merk je pas echt hoe warm het is geworden. Op de fiets hebben we meestal nog wel een koele bries. We kopen een 10-rittenkaart voor het rodelen. Met veel gegier en wedstrijdje doen, met z'n tweeën in een sleetje of alleen, met rode wangetjes komen we van de baan. De botenlift is indrukwekkend en we brengen de nodige tijd door met het gadeslaan van de boten die erin en eruit gaan. Bovenaan zie we het hek waar we door vorige keer, jaren geleden, strandden en ons naar de overkant lieten overzetten door een boot met Denen. Toen stonden we, terwijl het - zo later bleek - niet mocht wat wij deden, gratis naar het botentafereel te kijken. Nu hebben we netjes betaald. Ook kunnen we een blik werpen op de machinekamer. De dame die hierbij uitleg verschaf...