Pino-on-tour

Om 6.45 op de fiets naar het vliegveld. De voorband is nog vol en rustig fietsen we naar de terminal. De pedalen eraf, lucht uit de banden laten, één tas inchecken en drie fietstassen als handbagage. Bij check-in krijgen we natuurlijk weer even met bezorgde gezichten van het luchthavenpersoneel te maken. Grote fietsen, of we ze nog kleiner kunnen maken. Nee dat gaat niet, maar als we zeggen dat we de fietsen niet op slot doen zodat het personeel er mee kan rijden, is er geen enkel bezwaar meer. Zonder verpakking (zoals altijd) kunnen de fietsen gewoon mee. We brengen de fietsen naar de afwijkende bagageafhandeling en, nadat het beveiligingspersoneel de fietsen op drugs heeft onderzocht, gaan ze naar het vliegtuig. Zo, altijd weer even een spanned moment, maar rustig blijven en blijven lachen helpt altijd. Op Schiphol komen de fietsen er redelijk ongeschonden uit; geen grote beschadigingen. Prima! We besluiten om de trein te nemen. In de Nederlandse sprinter gaan onze Pino's makkeli...

Vandaag bezoek aan Venetië. Met de shuttlebus van het hotel naar het vliegveld en dan de boot naar Murano (bekend van het glaswerk), Lido (heerlijke lunch) en natuurlijk Venetië zelf. Druk, maar wel indrukwekkend. Zo brengen we de dag door en eindigen uiteindelijk weer met de boot bij het vliegveld waar we door de shuttlebus worden teruggebracht naar ons hotel. Zo, nu het varkentje van onze voorband wassen. We denken geen bandenlichters mee te hebben, dus regelen we een schroevendraaier bij de receptie. Aardige mensen en ze zijn helpen ons goed. Het manusje van alles is een fervent mountainbiker en als we iets nodig hebben, moeten we het vooral laten weten. Dan vindt Daan in een van de compacte gereedschapssetjes toch een bandenlichtertje. We willen de binnenband vervangen, want we hebben toch een nieuwe bij ons. Maar, wat blijkt de nieuwe binnenband die we al jaren met ons meedragen, heeft een gewoon ventiel en geen Frans ventiel. Op zich zou dat niet erg hoeven te zijn, maar in ons g...

De laatste fietsdag van deze reis! Omaatje Gemma wacht ons al op in de ontbijtkamer, één lange grote tafel waar iedereen (ook de andere gasten) aan plaats kunnen nemen. Roomcroissants, superlicht brood met verse ham, cappuccino, nog even van genieten... Omaatje Gemma stopt ons nog wat extra croissants toe voor onderweg, Het regent en weerman opa bestudeert de lucht een goed en schat in dat het om 11 uur droog zal zijn. Inderdaad begint het op te klaren en wordt het droog. We mogen ons gelukkig prijzen en draaien linksaf de weg op, zwaaiend naar opaatje en omaatje die ons uitgeleide doen.  Vanaf de zuidoost kant van Treviso gaan we het riviertje Sile volgen dat een typische blauw-groene kleur heeft. Meerkoetjes spelen op de bosjes gras die met de stroom meegaan. Een visser haalt net een forel binnen, die heeft zijn avondeten al geregeld. Na wat kilometers over het onverharde pad te hebben gefietst, steken we over naar de andere kant van de rivier en moeten we ons vervolgens tussen een p...

Goed geslapen in het hotel. Dit zijn een van de weinige kamers geweest met airco. Daan vond dat het maar goed koel moest worden worden en met net geen ijspegels aan onze neuzen ontwaken we. Omdat we ontbijten in een pasticceria 100 meter verderop in de straat, halen we onze fietsen eerst uit de garage, doen de tassen erop en lopen bepakt naar het terrasje dat al aardig vol zit met ontbijtende Italianen. we moeten weer naar eigen keuze bestellen en dat doen we grif. Voldaan stappen we op, rijden de straat uit en wuiven nog even naar Giorgio. De hele dag rijden we door de uitgestrekte wijngebieden, met af en toe een kerk of een kasteeltje op een heuvel, en door kleine dorpjes. Het is zondag en dus overal uitgestorven. Hoe is het mogelijk dat er zoveel rust in de omgeving kan zijn? Dat zijn wij in ons dichterbevolkte Nederland niet echt gewend. Vlak voor Treviso gaan we van onze track af en mag Tim op de kaart navigeren. Rechts, links, links, rechtdoor, oh nee toch niet, het is echt lasti...